شماره ۹۵ - شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را

شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را
جان ز تن آمد برون بویی ندادی باد را ۱

سر به دیوار سرایت می زنم تا بنگری
زانکه با باز شکاری خوش بود صیاد را ۲

بازوی هجرت قوی در کشتن بیچارگان
چون قصاص افزون فتد عادت شود جلاد را ۳

جان به فریادم برآمد، لیک صد جان آرزو
بشنوی و راه ندهی سوی جان فریاد را ۴

ای که می گویی که وقتی لوح صبرت باد برد
سالها شد تا فرامش کرده ام آن یاد را ۵

این همه خونابه کاشامم همی زین روز بد
بهترین روزی خلل اندازد این بنیاد را ۶

چند گریم چون سیه رویی عشقم از قضاست
آب کی شستن تواند داغ مادرزاد را ۷

تا به سوی گفت شیرین ست، دل خارا و کوه
کندن از ناخن چو گل چیدن بود فرهاد را ۸

نوک مژگان تو در دل ماند خسرو را چنانک
در رگ بیمار نشتر بشکند فصاد را ۹