شماره ۹۶ - من زبهرت دوست دارم جان عشق اندیش را

من زبهرت دوست دارم جان عشق اندیش را
کز سگان داغ او کردم دل درویش را ۱

وقت را خوش دار بر روی بتان، چون رفتنی ست
یاد کن آخر فرامش کشتگان خویش را ۲

عقل اگر گوید که عشق از سر بنه، معذور دار
دور کن از سر، ز هم عقل خیال اندیش را ۳

جان فدای دوست کن، کم زان زن هندونه ای
کز وفای شوی در آتش بسوزد خویش را ۴

درد گنج راحت است، ار مرده یابی طبع را
داغ عین مرهم است، ار پخته بینی ریش را ۵

من دل و دیده نخواهم داشتن باری دریغ
تیر تا باقی بود ترکان کافر کیش را ۶

خسروا، گر انگبین می خواهی از شکر لبان
اول اندر کام شیرین کن زبان خویش را ۷