شماره ۹۷ - بی روی تو خوش کردم من تلخی هجران را

بی روی تو خوش کردم من تلخی هجران را
با شربت دیدارت بدخو نکنم جان را ۱

از بس که دل خلقی گم شد به زنخدانت
خون پر شود ار کاوند آن چاه زنخدان را ۲

دی شانه زدی گیسو، افتاد بسی دلها
گرد آر دمی آخر دلهای پریشان را ۳

در جیب وجود کس نگذاشته ای نقدی
یک لطف بکن زین پس مگشای گریبان را ۴

تو می روی و دلها دنبال دوان هر سو
چون خلق که بشتابد نظاره سلطان را ۵

بدبخت دلی دارم، دیوانه بت رویان
یا رب که مباد این دل هندو و مسلمان را ۶

گویند که از خوبان بدنام شدی خسرو
چون دل نکند فرمان، خسرو چه کند آن را ۷