شماره ۱۱۶ - چه آفت ست نمی دانم این به زیر نقاب

چه آفت ست نمی دانم این به زیر نقاب
که تا نمود نمود آنچه، سینه گشت خراب ۱

تو رخ بپوشی که از هفت پرده بنماید
چو آفتاب فروزنده از چهارنقاب ۲

تو زلف را ز کله بشکنی عجب نبود
که دل به لنگر خورشید پروره به نقاب ۳

مرا از ابروی تو شبه حسی رود به نماز
که سجده می کنیم و صورت ماست در محراب ۴

تو می کشی و کسی را که می شود بیهوش
ذبیحه را چه خبر تا چه می کند قصاب ۵

مرا که سوخته گشتم ز آفتاب رخت
ازان لب ار بتوانی، به شربتی دریاب ۶

ولی سوال مرا در جواب می لنگی
مر که در شکر آلوده گشت پای دناب ۷

شتاب می کندم عمر در فراق مکوش
ترا که از پس عمری بدیده ام مشتاب ۸

چه سحرها که به مدح تو کرده ام پیدا
که خسرو اسفنم خوانده ای اولوالالباب ۹