شماره ۱۲۶ - تقدیر که یک چند مرا از تو جدا داشت

تقدیر که یک چند مرا از تو جدا داشت
از جان گله دارم که مرا زنده چرا داشت ۱

اندوه جدایی ز کسی پرس که یک چند
دور فلک از صبحت یارانش جدا داشت ۲

دیوار ترا من حله خار نخواهم
هجرت به دلم گر چه که صد رخنه روا داشت ۳

داغی دگر اینست که از گریه بشستم
آن داغ که دامانت ز خون دل ما داشت ۴

صوفی که خرامیدن تو دیده به صد صدق
بدرید مصلا و کله در ته پا داشت ۵

خسرو به وفای تو دهد جان که در آفاق
گویند همه کان سگ دیوانه وفا داشت ۶