شماره ۱۲۸ - افسوس ازین عمر که بر باد هوا رفت

افسوس ازین عمر که بر باد هوا رفت
کاری به جهان نی به مراد دل ما رفت ۱

خورشید من از اوج جوانی چو برآمد
بس ذره سرگشته که بر باد هوا رفت ۲

گفتم ز در خویش مران، گفت که بگذر
زین کوچه که داند که چو تو چند گدا رفت؟ ۳

کس را چه غم ار رفت دل سوخته من
بوده ست از آن من، اگر رفت مرا رفت ۴

آن صبر که می گفتم من کوه گران سنگ
بادی بوزید از تو ندانم که کجا رفت ۵

گفتم که زیم بی تو، دوری مکش اکنون
گر از من درویش حدیثی به خطا رفت ۶

رنجه نشوم گر به جفا سر بریم، ز آنک
بسیار چنین ها به سر اهل وفا رفت ۷

تو دیر بزی کز گل بارانت نشان نیست
هر ذره که از کوی تو با باد صبا رفت ۸

ما را چه حد صبر به هجر تو، چو خسرو
آمد به درت باز به سر آنکه به پا رفت ۹