هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر به زیبایی معشوق و تأثیرات عاطفی آن بر خود میپردازد. او از عناصر طبیعی مانند ماه، باد صبا، و خورشید برای توصیف معشوق استفاده میکند و احساسات عمیق خود را بیان میدارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی ممکن است برای سنین پایین دشوار باشد.
شماره ۱۳۰ - جز صورت تو ماه سما را چه توان گفت
جز صورت تو ماه سما را چه توان گفت
جز طره تو دام بلا را چه توان گفت ۱
آن روی که داده ست خدایت صفت آن
هم خود تو بگو، بهر خدا را، چه توان گفت ۲
چون ماه نو انگشت نمایست دهانت
آن خاتم انگشت نما را چه توان گفت ۳
شد بسته زلفین تو خون در دل نافه
دلبستگی مشک خطا را چه توان گفت ۴
هر لحظه صبا بر سر گل بروزد از ناز
از کرده تو باد صبا را چه توان گفت ۵
شب اشک و دم سرد مرا دید خیالت
پس گفت که این باد هوا را چه توان گفت ۶
گر چشم مرا ابر گهربار توان خواند
خاک کف شمس الامرا را چه توان گفت ۷
جز طره تو دام بلا را چه توان گفت ۱
آن روی که داده ست خدایت صفت آن
هم خود تو بگو، بهر خدا را، چه توان گفت ۲
چون ماه نو انگشت نمایست دهانت
آن خاتم انگشت نما را چه توان گفت ۳
شد بسته زلفین تو خون در دل نافه
دلبستگی مشک خطا را چه توان گفت ۴
هر لحظه صبا بر سر گل بروزد از ناز
از کرده تو باد صبا را چه توان گفت ۵
شب اشک و دم سرد مرا دید خیالت
پس گفت که این باد هوا را چه توان گفت ۶
گر چشم مرا ابر گهربار توان خواند
خاک کف شمس الامرا را چه توان گفت ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۹۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۹ - تا بر سر بازار به مستی قدمش رفت
گوهر بعدی:شماره ۱۳۱ - بیچاره کسی کو به غم خوش پسران زیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.