شماره ۱۳۴ - خرم دل آن کس که به رخسار تو دیده ست

خرم دل آن کس که به رخسار تو دیده ست
یا زان لب شیرین سخن تلخ شنیده ست ۱

زان زلف مسلسل که همه برشکند باد
از روی تو بنگر که در ان زیر چه دیده ست ۲

بر قافله صبر مرا نیست ولایت
امروز که مژگان تو لشکر نکشیده ست ۳

این اشک به چشم من از آن جای گرفته ست
کاندر طلب وصل تو بسیار دویده ست ۴

شبهاست چو گل غرقه به خونم که به سویم
از باغ وصال تو نسیمی نوزیده ست ۵

آری، شب امید همه غمزدگان را
صبحی ست که تا روز قیامت ندمیده ست ۶

طاقت چو ندارم که رسانم به تو خود را
فریاد رس، ای دوست، که طاقت برسیده ست ۷

خسرو تن بیجانت به گلزار زمانه
مرغیست که او از قفس سینه پریده ست ۸