شماره ۱۷۷ - چشمت که میان خواب نازست

چشمت که میان خواب نازست
یا رب که چه شوخ و دلنوازست ۱

هر لحظه ز نیش غمزه تو
صد رخنه به روزه و نمازست ۲

خونها همه خورد، این چه شکل است؟
دلها همه برد، این چه نازست؟ ۳

محمود به خاک شد هنوزش
دل سوی کرشمه ایازست ۴

شبها غم خود به شمع گویم
کو نیز ز محرمان رازست ۵

سوزنده کسیم نیست جز شمع
کان سوخته سر گدازست ۶

فریاد رسی که در همه وقت
بر غمزدگان در تو بازست ۷

جانا، تو به خواب شو که مستی
افسانه عاشقان درازست ۸

سوز دل و آب چشم خسرو
بپذیر که از سر نیازست ۹