شماره ۲۰۵ - شربت وصلت نجویم کار من خون خوردن ست

شربت وصلت نجویم کار من خون خوردن ست
من خوشم تو مرهم آنجاها رسان کازردنست ۱

جان من از مایه غمهای تو پرورده شد
خلق غم گویند و نزد بنده جان پروردنست ۲

کشتن من بر رقیب انداز و خود رنجه مشو
زانکه خون چون منی نه لایق آن گردنست ۳

یار محمل راند و سرگشته دلم دنبال او
دیر کردم من که جان در رخت بیرون بردنست ۴

چاک دامن مژده بدنامیم داد، ای سرشک
یاریش کن کو مرا در بند رسوا کردنست ۵

ای ملامت گوی من، جایی که تابد آفتاب
ذره سرگشته را چه جای گرد آوردنست ۶

پند گوی یا گفتگو کم کن که پیکان خورده را
در کشیدن بیش از ان رنج است کاندر خوردن است ۷

بس کن، ای مطرب که شهر از شعله های من بسوخت
روغن خود آتشی را ریز کاندر مردن ست ۸

قصه عشق از چه بر جان می زند محرم چو نیست
خسروا، تن زن که نه جای سخن گستردن است ۹