شماره ۲۰۷ - تا خیال روی او را دیده در تب دیده است

تا خیال روی او را دیده در تب دیده است
مردم چشمم به خون در اشک ما غلتیده است ۱

تا چرا با شمع رویش آتش تب یار شد
دل چو دود زلف او بر خود بسی پیچیده است ۲

بر لبش هر داغ جانسوزی که بس تبخاله شد
زان جراحت بر دل و جان من شوریده است ۳

دوش بر بالین یارم شمع از غم پیش من
تا سحر بیچاره بر جان همچو من لرزیده است ۴

چون به نوک غمزه آن بت از لب من خون گشاد
در تن من هم ز غیرت خون من شوریده است ۵

چون ندارد طاقتی کز آب خیزد دمی
نرگس بیمار یارم درد سر چون دیده است ۶

دوش چون آمد خیال سرو قدش پیش من
تا سحر خسرو به جایش گرد سر گردیده است ۷