شماره ۲۰۸ - تا خیال نقطه خالت سواد چشم ماست

تا خیال نقطه خالت سواد چشم ماست
خاک پایت مردم چشم مرا چون تو توتیاست ۱

حاجت کحل الجواهر نیست آنکس را که نیست
سرمه از گرد ره توسن که نور چشم ماست ۲

تا گل رخسار تو بشکفت در باغ وجود
عشقبازان را چو بلبل کار با برگ و نواست ۳

تا به طاق ابرویت آورده ام روی نیاز
می نپندازم نمازم اندر این قبله رو است ۴

نافه آهوی چینی کو به زلفت دم زند
نیست آهویی مر او را، زانکه در اصلش خطاست ۵

جعد مرغولت که در هر بند او صد حلقه است
دام دلهای اسیران گرفتار بلاست ۶

هر که در کوی تو بویی برد، از عالم گذشت
هر که از دردت نصیبی یافت، فارغ از دواست ۷

جام می از دست هشیاران مجلس تیره گشت
مفردی از خود گذشته دردی آشامی کجاست؟ ۸

بی رخ و زلف سیاهش از هواداری خویش
خسرو دلخسته را همدم به روز و شب صباست ۹