شماره ۲۱۷ - برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت

برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت
سرخ رویی رخ لاله و گلنار برفت ۱

سرو بشکفت و چمن سبز شد و نرگس خفت
گو، برو، از بر من این همه، چون یار برفت ۲

نزد من باد خزان دوش غبار آلوده
آمد و گفت که سرو تو ز گلزار برفت ۳

خواستم تا بروم در طلب رفته خویش
یادم آمد رخ او، پای من از کار برفت ۴

در دوید اشک چو باز آمدن خویش ندید
دل بینداخت هم اندر ره و خونبار رفت ۵

خون دل گر چه که بسیار برفت، اندک ماند
صبر هر چند که بود اندک، بسیار برفت ۶

باد خاری ز ره گلرخ من می آورد
جانم آویخت دران خار و گرفتار برفت ۷

هر چه از عقل فزون شد همه عمرم جو جو
اندر این غارت غم، جمله به یک بار برفت ۸

گله کرد آن بت شیرین ز بر خسرو جست
خله کرد آن گل نسرین زبر خار برفت ۹