شماره ۲۲۲ - بند جانم ز خم سلسله موی کسی ست

بند جانم ز خم سلسله موی کسی ست
زخم جانم ز کمان خانه ابروی کسی ست ۱

شب ز غم چون گذرانم من تنها مانده
ای خوش آن کس که شبش تکیه به پهلوی کسی ست ۲

گریه امروز نمی ایستدم، کاندر خواب
دیده ام شب که رخم گویی بر روی کسی ست ۳

از کجا آمدی، ای باد، که دیوانه شدم
بوی گل نیست که می آید، این بوی کسی ست ۴

پند خود بیهده ضایع مکن، ای صاحب پند
کز توام نیست خبر ز آنکه دلم سوی کسی ست ۵

دل من دور نرفته ست، نکو می دانم
باز جویید همانجاش که در موی کسی ست ۶

بو که از گم شده خویش نشانی یابم
روز و شب گشتم هر جا که سر کوی کسی ست ۷

از دل و دیده و جان هر چه دهم راضی نیست
یارب، این ترک جفا پیشه چه بدخوی کسی ست ۸

گر تو منکر شوی، ای شوخ، بداند همه کس
کاین بلای دلم از نرگس جادوی کسی ست ۹

سر ابروی تو گردم، گرهش بازگشای
که کمانت نه به اندازه بازوی کسی ست ۱۰

همه بهر دگرانست زکوة حسنت
آخر این خسرو بیچاره دعاگوی کسی ست ۱۱