شماره ۲۲۴ - هر که را در سر زلف صنمی دسترسی است

هر که را در سر زلف صنمی دسترسی است
برود گر به سر ماه همان رشته بس است ۱

هیچ کس نیست که او را به جهان دردی نیست
وانکه دردیش نباشد به جهان هیچ کس است ۲

پخته شد در هوس دوست دلم بریانم
بجز این هر چه که پخت این دل بریان هوس است ۳

گلرخا، روی تو آن را که در آمد در چشم
هر که را گل به دو چشم آیدش او هم چو خس است ۴

عاشقان راست شب واپسی از روز حیات
زلف کز روی چو روزت قدری باز پس است ۵

زلف تو در دلم آمد، نفسم بسته بماند
زار می گریم و چندین گر هم در نفس است ۶

از لب خود شکری ده که ز حسرت خسرو
دست مالان و رخ آلوده به خون چون مگس است ۷