شماره ۲۲۵ - یارب، اندر سر هر موی تو چندان چه خم است

یارب، اندر سر هر موی تو چندان چه خم است
زیر آن موی رخت از گل خندان چه کم است ۱

چند گویی که مکن صورت جورم از چشم
مردم چشم تو خود صورت جور و ستم است ۲

ما چو از زلف تو زنار ببستیم، اکنون
هم به روی تو اگر روی مرا بر صنم است ۳

گاه گاهی که دمی نیم دمی همچو مسیح
زندگانی اگرم هست همان نیم دم است ۴

ای لب از خون دلم شسته ز بهر خونم
تا چه در دست که لبهای ترا در شکم است ۵

دل من سوی عدم رفت به همراهی صبر
از لب خود خبری پرس که راه عدم است ۶

ماند با خط تو چسبیده سیاهی دو چشم
زان که خط توتر و دیده من نیز نم است ۷

چه سبب خط ترا ماه بود در فرمان
مگر از خامه دستور عطارد رقم است ۸

مگر از جرعه جام کرمت شسته شود
دل خسرو که بیالوده ز اندوه و غم است ۹