شماره ۲۲۹ - باز شب آمد و خواب از سر من بیرون رفت

باز شب آمد و خواب از سر من بیرون رفت
تا شبم چون گذرد، روز ندانم چون رفت ۱

مونسم نیست به جز گوشه غم بی تو، از آنک
هر که آمد ز پی دیدن من محزون رفت ۲

سر به بالین ننهادم ز فراق تو شبی
که نه تا روز به بالین ز دو چشمم خون رفت ۳

این نثاریست که جز خاک قبولش نکند
بر درت هر چه ازین دیده در مکنون رفت ۴

دو خداوند به یک خانه موافق نبود
تو درون آمدیم در دل و جان بیرون رفت ۵

من نه تنهایم در عهد تو بیدل مانده
که دل شهری ازان نرگس پر افسون رفت ۶

مرگ فرهاد نه آن بود هلاک شیرین
که برایشان ز جدایی غم و درد افزون رفت ۷

کشتن این بود که شیرین سوی فرهاد گذشت
مردن آن بود که لیلی به سر مجنون رفت ۸

همه را داغ کند یا رب و در او نرسد
یا رب خسرو کز دست تو بر گردون رفت ۹