شماره ۲۳۰ - باد نوروز چو دنباله جان ما داشت

باد نوروز چو دنباله جان ما داشت
دل ما را اثری بوی کسی شیدا داشت ۱

از کجا گشت پدید، این همه خوبان، یارب
آسمان، این چه بلا بود که بهر ما داشت؟ ۲

عشق بنشست به جان، خانه دل کرد خراب
که من سوخته را بر سر این سودا داشت؟ ۳

خلق گویند که گر جانت به کار است، مبین
چه کنم چون نتوانم دل خود بر جا داشت ۴

نرود باغ، کزان دیده که دیدت خسرو
نتواند به گل و لاله نازیبا داشت ۵