شماره ۲۴۰ - هر که راکن مکن هوش و خرد در کارست

هر که راکن مکن هوش و خرد در کارست
مشنو، از وی سخن عشق که او هشیارست ۱

ای که بر جان ننهی منت تیر خوبان
پای ازین دایره گرد آر که ره پر خارست ۲

نامه گو باش سیه روی هم از رسوایی
دل کشیدن ز خط خوش پسران دشوارست ۳

ای مؤذن که مرا جانب مسجد خوانی
کار خود کن که مرا با می و شاهد کارست ۴

تن که بر وی نوزد باد هوایی، مرده ست
دل که در وی نبود زندگیی، مردارست ۵

غازی پیر کند ریش به خون سرخ و منم
مفسد پیر و خضابم می چون گلنارست ۶

از پی دارو در دیده کشد خلق شراب
داروی دیده من خاک در خمارست ۷

بت پرستم من گمره که تو زاهد خوانی
وین که تسبیح به دستم نگری زنارست ۸

خسروا، در دل افسرده نگیرد غم عشق
هست جایی اثر سوز نمک کافگارست ۹