هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید و از احساسات خود در این رابطه مینالد. او از سرو و نرگس و غنچه به عنوان نمادهای زیبایی یاد میکند و آرزو میکند که جانهای بیشتری داشت تا بتواند عشق خود را بیان کند. همچنین، او از غم و اندوه خود میگوید و اینکه حتی طبیعت نیز با او در این غم شریک است.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای ادبی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.
شماره ۲۷۷ - در چمن جان من سرو خرامان یکی ست
در چمن جان من سرو خرامان یکی ست
نرگس رعناش دو، غنچه خندان یکی ست ۱
گفت به غمزه لبش، جان ده و بوسی ستان
کاش دو صد جان بدی، وه که مرا جان یکی ست ۲
من ز غم گلرخی ژاله فشانم چو اشک
ابر درین واقعه با من گریان یکی ست ۳
طرف چمن می روی طعنه زنان سرو را
بیش خجالت مده، راه جوانان یکی ست ۴
خسرو دلخسته را بنده صورت نگر
چونکه به معنی رسی، بنده و سلطان یکی ست ۵
نرگس رعناش دو، غنچه خندان یکی ست ۱
گفت به غمزه لبش، جان ده و بوسی ستان
کاش دو صد جان بدی، وه که مرا جان یکی ست ۲
من ز غم گلرخی ژاله فشانم چو اشک
ابر درین واقعه با من گریان یکی ست ۳
طرف چمن می روی طعنه زنان سرو را
بیش خجالت مده، راه جوانان یکی ست ۴
خسرو دلخسته را بنده صورت نگر
چونکه به معنی رسی، بنده و سلطان یکی ست ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۵۲۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۷۶ - نیست دلی کاندرو داغ جفای تو نیست
گوهر بعدی:شماره ۲۷۸ - آنکه مزاج دلش باز ندانم که چیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.