شماره ۲۹۸ - لشکر کشید عشق و دلم ترک جان گرفت

لشکر کشید عشق و دلم ترک جان گرفت
صبر گریز پای سر اندر جهان گرفت ۱

گفتی که ترک من کن و آزاد شو ز غم
آسان به ترک همچو تویی چون توان گرفت ۲

ای آشنا که گریه کنان پند می دهی
آب از برون مریز که آتش به جان گرفت ۳

نظاره هم نکرد گه سوختن مرا
آن کس که آتشم زد و از من کران گرفت ۴

در طوق بندگیش رود دل به عاقبت
هر فاخته که خدمت سرو روان گرفت ۵

اکنون که تازیانه هجران کشید دل
جان رمیده را که تواند عنان گرفت؟ ۶

خسرو کز اوست تشنه شمشیر آبدار
ز آتش چه غم که دشمنش اندر زبان گرفت ۷