شماره ۲۹۷ - بنگر که اشک دامن ما چون گرفته است

بنگر که اشک دامن ما چون گرفته است
کو تیغ غمزه ای که مرا خون گرفته است ۱

زلفش به دیده، مشت خیالش به طرف چشم
شستی فگنده خوش، لب جیحون گرفته است ۲

ما می خوریم دم به دم از اشک، جام خون
تا بر لب آن صنم می گلگون گرفته است ۳

در گریه یافت دیده خیالات ابرویت
دل گیر بود زلف تو، وین خون گرفته است ۴

بهر خیال خاک قدوم تو چشم ما
بر هر مژه دو صد در مکنون گرفته است ۵

از عشق دوست سینه خسرو شده به سوز
یعنی درون در آتش و بیرون گرفته است ۶