شماره ۲۹۹ - چشمت به عشوه جان دو صد ناتوان گرفت

چشمت به عشوه جان دو صد ناتوان گرفت
گر عشوه اینست جان و جهان می توان گرفت ۱

رویت به زلف، بس دل و جانها که صید کرد
این گل به دام خویش چه خوش بلبلان گرفت ۲

هر تیر غمزه ای که بینداخت بر دلم
دل چون الف میانه جانش روان گرفت ۳

در گریه نام زلف تو بگذشت بر زبان
گریه گره ببست و ز حیرت زبان گرفت ۴

جانم زبان تست درو هست هم سخن
گفتی نمی توان که نباشد، به جان گرفت ۵

خلق رقیب بسته شد از رغبت تنم
ای وای بر سگی که به حلق استخوان گرفت ۶

سلطان ملک عشق تو خسرو به حکم شد
تا سوی بی نشانی رویت نشان گرفت ۷