شماره ۳۰۵ - آن ترک نازنین که جهانی شکار اوست

آن ترک نازنین که جهانی شکار اوست
دلها اسیر سلسله مشکبار اوست ۱

اندیشه نیست گر طلب جان کند زمن
اندیشه من از دل نااستوار اوست ۲

بادا بقای زلف و رخ و قامت و لبش
یک جان من که سوخته هر چهار اوست ۳

آن ناخدای ترس، همه روز مست ناز
دیوانه چو من همه شب در خمار اوست ۴

گر دل برد ز دست ببر گو که حق اوست
ور جان کند شکار بکن گو که کار اوست ۵

دل شد ز دست و سوز دلم ماند، هم خوشم
کاین داغ در درونه من یادگار اوست ۶

خونم که آب می کنی، ای دیده، رنج نیست
لیکن میا ز دیده که آنجا گذار اوست ۷

ما را ز آرزوی لبت جان به لب رسید
ای بخت، آنکه همچو تویی در کنار اوست ۸

خسرو، گرت خیال پرستش امان دهد
زنهارش استوار نداری که یار اوست ۹