شماره ۳۰۷ - ای پیر، خاک پای تو نور سعادت است

ای پیر، خاک پای تو نور سعادت است
مقراض توبه تو چو لای شهادت است ۱

هستی تو آن نظام که نون خطاب تو
محراب راست کرده برای عبادت است ۲

دید آنکه طلعت تو و بیداریش نبود
هست آن سگی که خفتن صبحش به عادت است ۳

تو شمع صبح، شعله شوقی که از تو خاست
زان هر یکی شراره چراغ هدایت است ۴

علامه ای که معرفت انبیاش هست
او را به پیش تو محل استفادت است ۵

در عهد تو قیام جهان از وجود تست
مانند صورتی که قیامش به مادت است ۶

هر یک مرید تو چو هلالی ست از رکوع
هر شب هلال وار ازان در زیادت است ۷

بتوان مرید گفت مرید ترا که اوست
آن مردمی که فتنه عین سعادت است ۸

امید کز تو واصل گردد چو خرد و پیر
خسرو که بی وصال چو حرف ارادت است ۹