شماره ۳۱۲ - لعل لبت به چاشنی از انگبین به است

لعل لبت به چاشنی از انگبین به است
رشک رخت به نازکی از یاسمین به است ۱

وه فرق در میان تو و آفتاب چیست
دید آسمان به سوی تو و گفت این به است ۲

در باغ سرو راست بسی دیده ام، ولی
چیزی که سرور است همین راستین به است ۳

بی شمع خویش روشنی خانه بایدم
آتش درون زنید که روشن چنین به است ۴

ماییم سر زده قلمی کز پی خطش
نامه سیاه پیرهنی کاغذین به است ۵

از آب تیغ، شسته شود هر گنه که هست
بر جرم عشق غمزه آن نازنین به است ۶

ای شوخ تا تو در دل من جای کرده ای
این است دوزخی که ز خلد برین به است ۷

یک تلخی آرزوست من تلخ عیش را
آلوده لبت، که ز صد انگبین به است ۸

گفتی تنت نگون و دلت خونست، خسروا
ما را همین نگینه بر انگشترین به است ۹