شماره ۳۱۵ - از عشق اگر دلت چو کبابی به تابه ایست

از عشق اگر دلت چو کبابی به تابه ایست
دل باشد ار ز نرخ کبابت کبابه ایست ۱

هر دل که در تنی به هوایی مقید است
دل نیست آن که شاهدی اندر نقابه ایست ۲

ناخوش تر است بوی تو هر چند کز غرور
بر گلخنت ز مشک و ز عنبر گلابه ایست ۳

ای آنکه آب خوش خوری از تشنگی فسق
باقی ز آبخورد تو بانگ شرابه ایست ۴

وه وه که تا بلند کنی ز اطلس فلک
در پای آن بلند قدم پای تابه ایست ۵

رهبر ز شوق گیر که جایی رسی، از آنک
دنیاست غول رهزن و عالم خرابه ایست ۶

در زنده عیب زنده دلان نیست خود به نقص
در آب خضر، اگر چه گلش آفتابه ایست ۷

از شیشه سپهر طلب می که در صفت
بر وی فرشته هم چو مگس بر قرابه ایست ۸

خسرو کجات صورت معنی دهد جمال
ز آیینه دلی که سیه همچو تابه ایست ۹