این شعر عاشقانه و عارفانه، بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق است. او از دوری معشوق مینالد و از او میخواهد که نظری به سویش کند. شاعر معشوق را به خورشید تشبیه میکند و خود را ذرهای در برابر آن میداند. او از جوشش عشق و اشکهایش میگوید و از معشوق میخواهد که روی خود را از نامحرمان بپوشاند. شعر با تصاویر زیبا و احساسی، حالتی عاشقانه و در عین حال عارفانه دارد.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و عارفانه عمیق است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری و تجربه نیاز دارند تا به درستی درک شوند.
شماره ۳۱۸ - گیرم که نیست پرسش آزادگان فنت
کم زانکه گاه آگهیی باشد از منت ۱
خورشیدوار یک نظری کن که بر درند
سرگشته صد هزار چو ذرات روزنت ۲
ترکی و بهر رزم زره نیست حاجتت
بس باشد آب دیده عشاق جوشتت ۳
تو دانی و کسان، بحلت باد خون من
باری ز بار من بود آزاد گردنت ۴
افتادگان که بر سر کویت شدند خاک
دامن کشان مرو که نگیرند دامنت ۵
تو آفتاب حسنی و من در شب فراق
وین تیره روزیم شده چون روز روشنت ۶
مردم ازین هوس که چو جان در برت کشم
کز جانست زنده هر کس و جان من از تنت ۷
پیکان درون دل مکن، ای پندگو، زیان
نی خار پاست اینکه برآید به سوزنت ۸
بهر خدای چهره ز نامحرمان بپوش
خسرو بس است بلبل نالان به گلشنت ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
