شماره ۳۱۷ - ای آفتاب تافته از روی انورت

ای آفتاب تافته از روی انورت
وی کوفته نبات ز لعل چو شکرت ۱

شکل صنوبر قد تو چون پدید شد
بشکفت سرو از قد همچون صنوبرت ۲

خواهد که بوی تو بکشد باد صبح، اگر
باید نسیمی از سر زلف معنبرت ۳

موی تو سر به سر همه مشک است و هر دمی
از نافه پوست باز کند مشک اذفرت ۴

ای کوه حلم،حلم ترا چون بدید کوه
بی سنگ شد ز غیرت ذات موقرت ۵

تاصیبت گوهر تو به دست صدف فتاد
دریا تمام آب شد از شرم گوهرت ۶

سرگشته اند خاک تراخسروان دهر
زان خاک گشت خسرو بیچاره بر درت ۷