شماره ۳۱۹ - ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

ز آنگهی که دل من به سوی یار من است
زهی دراز که شبهای انتظار من است ۱

ز من نماند نشان و دلم به زلف تو ماند
به گوش داری، جانا، که یادگار من است ۲

مگر تو خود کنی این لطف، ورنه می دانم
که آن جمال نه در خورد روزگار من است ۳

مرا به مستی معذور دار، ای هشیار
که این زمام نه در دست اختیار من است ۴

چو لاله غرق به خونم، چو گل گریبان چاک
زهی شکفته که امسال نوبهار من است ۵

هزار بار همی گفتم، ای دل بدخوی
که عشق بازی با نیکوان کار من است ۶

نشان خاک ستم کشته ایست در ره عشق
هر آن غبار که بر دامن نگار من است ۷

به تیغ در حق خسرو حق جفا بگذار
خدای خیر دهادش که حق گزار من است ۸