شماره ۳۲۰ - ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است
به شهر بر سر هر کوی داستان من است ۱

ز بیدلی، اگرم جان رود، عجب نبود
چو دل نمی دهدم آنکه دلستان من است ۲

دعای عمر کنندم، ولی قبول مباد
مرا چو زنده نمی خواهد آنکه جان من است ۳

ز زخم چابک هجران دمی رسم به عدم
اگر نه پنجه امید در عنان من است ۴

چو شمع سوختم، ار نام گفتمش همه شب
مرا زبانه آتش همین زبان من است ۵

میان جان و تنم دوری افتد و ترسم
ز دوریی که میان تو و میان من است ۶

تو در میان من از جان خسته تنگ میا
که یک دو روز درین خانه میهمان من است ۷

مبین گدایی من بر درت که در همت
توانگرم که غمت گنج شایگان من است ۸

درون من همه شب چون چراغ می سوزد
مگر فتیله آن مغز استخوان من است ۹

تو زان من نشوی، گر چه بخت آنم نیست
همین بس ست که گویی که خسرو آن من است ۱۰