شماره ۳۲۱ - ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

ز خون دل که به رخسار ماجرای من است
بخوان به لطف که دیباچه وفای من است ۱

نفس رسیده به آخر، هوس نماند جز این
که بشنوم ز تو کاین مردان از برای من است ۲

به جای دعای غمت می کنم که دیر زیاد
کزو فزایش این درد بی دوای من است ۳

درون جان تویی از بهر آنش دارم دوست
وگرنه جان مرا بی تو یک بلای من است ۴

فضول بین تو که جایی همی نهم خود را
که زیر پای سگ کوی دوست جای من است ۵

چه حد دعوی نیلوفر آنکه لاف غرور
زند که چشمه خورشید آشنای من است ۶

بسوختم ز دل و هم به پیش دل گفتم
که روز این دل بد روز من بلای من است ۷

کجا روم که مرا کرد بوی او گمراه
که هر سپیده دم آن بوی آشنای من است ۸

بنال پیش درش، خسروا، که آن سلطان
شناخته ست که این ناله گدای من است ۹