شماره ۳۲۲ - رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت
غمت درونه جان خراب را بگرفت ۱

چگونه خواب برد دیده را ز هجرانش
چنین که خون جگر جای آب را بگرفت ۲

گرفت خط لب چون آب زندگانی او
بسان سبزه که لبهای آب را بگرفت ۳

سؤال کردم بوسی از آن لب چو شکر
سخن در آمد و راه جواب را بگرفت ۴

ز غیرت رخ او آفتاب خواست ز چرخ
فرو فتد، که ذنب آفتاب را بگرفت ۵

رواست گر بزند خیمه بر فلک خسرو
که آن کمند چو مشکین طناب را بگرفت ۶