شماره ۳۲۸ - کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است

کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است
بلای عشق کشد هر که آدمی رنگ است ۱

چه نقش بندی از اندیشه ای که بی عشق است
چه روی بینی از آیینه ای که در زنگ است ۲

هزار پاره کنم جان مگر که در گنجد
که چشم خوبان همچون دهان شان تنگ است ۳

رها کنید که تن در دهم به بدنامی
که نام نیک در آیین عاشقی ننگ است ۴

سماع در دل من کار کرد و سینه بسوخت
هنوز مطرب ما را ترانه در چنگ است ۵

تو، ای صنم، که مرا در دلی چه سود ازان
که در میان من و دل هزار فرسنگ است ۶

به جنگ تیغ مکش، سر به آشتی برگیر
که حاصل است به صلحت هر آنچه در جنگ است ۷

به خشم می روی و در تو کی رسد خسرو
که ره دراز و قدم سست و بارگی لنگ است ۸