شماره ۳۳۴ - سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت

سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت
به زلف تیره شب نور صبح تاب انداخت ۱

کلید زر شد و بگشاد آفتاب فلک
به دیده ها که شب تیره قفل خواب انداخت ۲

سحر جواهر انجم یگان یگان دزدید
چو صبح پرده دریدش بر آفتاب انداخت ۳

چگونه صبح بخندد که روی ابر سیاه
سفیده کرد و ز دیبا بر او نقاب انداخت ۴

بدید از دل دیر سیا شب روشن
کمان چرخ همان تیر کز شهاب انداخت ۵

به کنج روزن و در گذشت ماهتاب نهان
چو مهر خنجر کین سوی ماهتاب انداخت ۶

به آخر آمده شب را به وقت صبح نفس
که تیغ خورد و ز خورشید خون ناب انداخت ۷

برفت شب ز پی زنده داشتن خود را
به پرتو نظر شیخ کامیاب انداخت ۸

فلک جنابا، بپذیر بنده خسرو را
چه خویش را به جناب فلک جناب انداخت ۹