شماره ۳۳۶ - رخ تو رشته زلف از برای آن آویخت

رخ تو رشته زلف از برای آن آویخت
که آفتاب بدان رشته می توان آویخت ۱

روان شدی و مرا از میان همچون موی
به آشکار ببستی و در نهان آویخت ۲

چه کرد پیش رخت گل که گل فروش او را
به دست خود به گلو بسته ریسمان آویخت ۳

دلم چو رشته قندیل از آتش رخ خویش
بسوختی و به محراب ابروان آویخت ۴

بماند تا به قیامت به موی آویزان
کسی که یک سر مویی در آن میان آویخت ۵

عنان گشاده به دنباله تو آب دو چشم
دو دسته مردمک دیده در عنان آویخت ۶

دلم ز دیده برون شد، بماند در مژگان
گزیر کرد ز باران به ناودان آویخت ۷

ز چشم و ابروی او گوشه گیر شو، خسرو
ز ترک مست حذر به چو در کمان آویخت ۸