شماره ۳۴۱ - بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست

بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست
مرا نه طاقت صبر و نه زهره خواب ست ۱

شب امید مرا روز روشنایی نیست
جز از رخ تو که در تیره شب چو مهتاب ست ۲

یکی ببین که دل من چگونه می سوزد
درون زلف تو گویی که کرم شب تاب ست ۳

دو چشم تو که همی کعبتین غلطان است
مقامرست، ولی معتکف به محراب ست ۴

ز جور چشم تو تن در دهم به بیماری
چو نقد عافیت اندر زمانه نایاب ست ۵

رخ چو آب حیات تو آب بنده بریخت
هنوز دوستی بنده هم بر آن آب ست ۶

گر آب دیده کنم، طعنه های سخت مزن
که همچو خشت زدن در میانه آب ست ۷

حکایت من و تو پوست باز کرد ز من
مگر شنو مثل گوسفند و قصاب ست ۸

تو قلب می زنی و بد نگویدت خسرو
چو نیست آن ز تو، این از سپهر قلاب ست ۹