خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر بهاری از طبیعت زیبا و عطر گلها سخن میگوید و از صبا (باد بهاری) به عنوان پیونددهندهٔ غنچه و گل یاد میکند. همچنین، به فلسفهٔ زندگی و نوشیدن باده اشاره دارد و از بیرحمی جهان میگوید که خون بسیاری ریخته است بدون آنکه دستش آلوده شود.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به نوشیدن باده و مفاهیم مرتبط با آن، مناسبتر است برای سنین بالاتر که توانایی تحلیل و درک بهتر این مضامین را دارند.
شماره ۳۴۲ - بهار غالیه در دامن صبا سوده ست
بهار غالیه در دامن صبا سوده ست
به بوستان ز گل و لاله توده بر توده ست ۱
ز ششرم بخشش ابر آفتاب رخ بنهفت
چنان که پیش کسی پیش روی بنموده ست ۲
میان غنچه و گل هیچ کس نمی گنجد
مگر صبا که بسی در میانشان بوده ست ۳
بیار باده پیمانه گران، که به عمر
کسی که باده نخورده ست، باد پیموده ست ۴
بریز خون صراحی که این جهان صد خون
بریخته ست که دستش گهی نیالوده ست ۵
به بوستان ز گل و لاله توده بر توده ست ۱
ز ششرم بخشش ابر آفتاب رخ بنهفت
چنان که پیش کسی پیش روی بنموده ست ۲
میان غنچه و گل هیچ کس نمی گنجد
مگر صبا که بسی در میانشان بوده ست ۳
بیار باده پیمانه گران، که به عمر
کسی که باده نخورده ست، باد پیموده ست ۴
بریز خون صراحی که این جهان صد خون
بریخته ست که دستش گهی نیالوده ست ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۴۱ - بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست
گوهر بعدی:شماره ۳۴۳ - بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
