هوش مصنوعی:
این شعر بهاری از طبیعت زیبا و عطر گلها سخن میگوید و از صبا (باد بهاری) به عنوان پیونددهندهٔ غنچه و گل یاد میکند. همچنین، به فلسفهٔ زندگی و نوشیدن باده اشاره دارد و از بیرحمی جهان میگوید که خون بسیاری ریخته است بدون آنکه دستش آلوده شود.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به نوشیدن باده و مفاهیم مرتبط با آن، مناسبتر است برای سنین بالاتر که توانایی تحلیل و درک بهتر این مضامین را دارند.
شماره ۳۴۲ - بهار غالیه در دامن صبا سوده ست
بهار غالیه در دامن صبا سوده ست
به بوستان ز گل و لاله توده بر توده ست ۱
ز ششرم بخشش ابر آفتاب رخ بنهفت
چنان که پیش کسی پیش روی بنموده ست ۲
میان غنچه و گل هیچ کس نمی گنجد
مگر صبا که بسی در میانشان بوده ست ۳
بیار باده پیمانه گران، که به عمر
کسی که باده نخورده ست، باد پیموده ست ۴
بریز خون صراحی که این جهان صد خون
بریخته ست که دستش گهی نیالوده ست ۵
به بوستان ز گل و لاله توده بر توده ست ۱
ز ششرم بخشش ابر آفتاب رخ بنهفت
چنان که پیش کسی پیش روی بنموده ست ۲
میان غنچه و گل هیچ کس نمی گنجد
مگر صبا که بسی در میانشان بوده ست ۳
بیار باده پیمانه گران، که به عمر
کسی که باده نخورده ست، باد پیموده ست ۴
بریز خون صراحی که این جهان صد خون
بریخته ست که دستش گهی نیالوده ست ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۶۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۴۱ - بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست
گوهر بعدی:شماره ۳۴۳ - بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
