شماره ۳۴۳ - بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست

بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست
هزار ملک سلیمان بهای یک مور است ۱

یقین که صورت جانها تمام بتوان دید
ازان صفا که در آن سینه چو بلور است ۲

به کوی تو نه عجب گور عاشقان، عجب است
که هم خود از گل عشاق خشت بر گور است ۳

دکان زهد ببستند عاشقان امروز
که از سواریت آفاق پر شر و شور است ۴

هزار جلوه مقصود می کند گردون
ولی چه سود که چشم امید ما کور است ۵

فراز کنگره وصل کی توان رفتن
که رشته کوته و بازوی بخت بی زور است ۶

ربوده چشم تو هم دین و هم دل خسرو
مگر که عادت آن ترک غارت و عور است ۷