شماره ۳۵۰ - حسن تو کاندیشه به کارش گم است

حسن تو کاندیشه به کارش گم است
کی به حد معرفت مردم است ۱

پرده برافگن که گه والضحی است
زانکه رهی در تو و در خود گم است ۲

بارگی آهسته تر، ای هوشیار
زانکه صف مور به زیر سم است ۳

این تن چوبین که به صد پاره باد
پختن سودای ترا هیزم است ۴

خواب به افسون مگر آریم، زآنک
خوابگه غمزه پر گزدم است ۵

بخت بدم به نشود ز آب چشم
زانکه سعادت نه در این انجم است ۶

من به صفا کی رسم از درد خم
فتنه ساقیم چو دم در دم است ۷

ای که نهی مرغ حرم نام من
حسرت من بر مگسان خم است ۸

خسرو از عشق زید نه به طبع
عنصر عشاق مگر پنجم است ۹