شماره ۳۵۳ - شب گذشته ست و اول سحر است

شب گذشته ست و اول سحر است
بانگ بلبل به می نویدگر است ۱

وقت او خوش که در چنین وقتی
باده بر دست و نازنین به بر است ۲

کشتی باده نه به کف، باری
عمر ازینسان رود چو بر گذر است ۳

چند گویی که مست و بی خبری
هر که او مست نیست بی خبر است ۴

صرفه خشک زاهدان را باد
هر چه ما راست در شراب تر است ۵

ساقیا، غوطه ده مرا در می
که می آشام شعله در جگر است ۶

گر چه بد مستی است عیب حریف
کندن ریش محتسب هنر است ۷

گر به میخانه مفسدان شراب
پادشاهند، بنده خاک در است ۸

خسروا، چند از گنه ترسی
رو که عفو خدای معتبر است ۹