شماره ۳۹۱ - خنده هرگز دهنی همچو دهان تو نیافت

خنده هرگز دهنی همچو دهان تو نیافت
سخن ار آب نشد طعم زبان تو نیافت ۱

دیده باریکی عالم همه موی اندر موی
دید، لیکن سر مویی چو میان تو نیافت ۲

با چنین حسن و لطافت که تویی، دیده دهر
سوی که دید که آن را نگران تو نیافت ۳

پسته کو تنگ دهان بود دهان بسته بماند
خویش را دید که هم سنگ دهان تو نیافت ۴

به گه صبح چو گل خنده زنان می رفتی
باد هر چند که بشتافت نشان تو نیافت ۵

گل به گلزار در از تابش خورشید بسوخت
زان که او سایه ای از سرو روان تو نیافت ۶

پای خسرو خلش از خار جفا بار نداشت
تا سرش ریخته در پای عنان تو نیافت ۷