شماره ۳۹۴ - دردا که با من آن بت نامهربان نساخت

دردا که با من آن بت نامهربان نساخت
دردی نهاد بر دل و درمان آن نساخت ۱

باران مهر او بنبارید بر دلم
تا چشم من زهر مژه ناودان نساخت ۲

از شمع وصل دوده امید برنخاست
تا دود آه من به فلک سایبان نساخت ۳

از ما مگرد، ای دل، اگر غم گسار گشت
با ما بساز، جان، اگر آن دلستان نساخت ۴

بیمار ماند جان من اندر لب و لبش
جان دارویی ز بهر من ناتوان نساخت ۵

مویی ستم نکرد کم آن مومیان به حسن
تا مر مرا به حیف چو موی میان نساخت ۶

سلطانی از فراق کمندش ندید امان
تا دل نشانه گاه خدنگ غمان نساخت ۷