شماره ۴۱۲ - ندانم تا چه باد است این که از گلزار می آید

ندانم تا چه باد است این که از گلزار می آید
کزو بوی خوش گیسوی آن دلدار می آید ۱

بیا ساقی و پیش از مردنم می ده، که جان از تن
به استقبال خواهد شد که بوی یار می آید ۲

مگر بیدار شد بختم که آن رویی که در خوابم
نبود امید، پیش دیده بیدار می آید ۳

زباده خونبهای خویش می نوشم که باز از وی
مرا در سینه غمهای کهن در کار می آید ۴

بلا گر بر سرم بسیار آید، زان نمی ترسم
بلا این است کاو اندر دلم بسیار می آید ۵

چو تو با دیگرانی، مردن آسان شد مرا، زیرا
به جان دیگرانم زیستن دشوار می آید ۶

به یاد پایت از مژگان همی روبد رهت خسرو
ندارد آگهی، ار دیده خود بر خار می آید ۷