شماره ۴۷۶ - آن دل به چه کار آید کان خانه تو نبود

آن دل به چه کار آید کان خانه تو نبود
وان موی چه بندد دل، گر شانه تو نبود ۱

آنکو سر تو دارد، پس از سر خود ترسد
دیوانه خود باشد، دیوانه تو نبود ۲

خواب اجلم گیرد از غایت بیخوابی
گر مونس من هر شب افسانه تو نبود ۳

محروم ترین مرغم، خال لب خود بنما
حسرت نخورم باری، گر دانه تو نبود ۴

از سینه برون کردم آتش زده جان خود
تا سوخته دردی همخانه تو نبود ۵

از شعله چه ترسانی، ای شمع دل، ار جانم
دوزخ نکند لقمه، پروانه تو نبود ۶

دیوانه بقا ندهد ده روزه برات جان
گر خسرو مسکین را پروانه تو نبود ۷