شماره ۴۷۸ - آن را که سر و کاری با چون تو نگار افتد

آن را که سر و کاری با چون تو نگار افتد
سر پیش تو دربا زد چون کار به کار افتد ۱

سنگ است نه دل کو را با زلف تو افتد خویش
بس طرفه بود سنگی کو بر سر مار افتد ۲

افتد چو تو برخیزی در پای تو صد عاشق
زین جمله چه برخیزد، با آنکه هزار افتد ۳

جان خاک شود زین غم کز زلف تو وامانده
گل خشک شود برجا گر یاد بهار افتد ۴

صد گریه کند مردم تا تو به کنار آیی
صد موج زند دریا تا در به کنار افتد ۵

از ناوک مژگانت افغان نکنم هرگز
گه گه گذر بلبل هم بر سر خار افتد ۶

القصه برآوردی گردی ز دل خسرو
هم دیده نمی خواهد کش با تو غبار افتد ۷