شماره ۴۹۹ - دل رفت به سوی تو، همان سوی که شد ماند

دل رفت به سوی تو، همان سوی که شد ماند
جان کرد به ره حمله و آن نیز برون ماند ۱

از کوی تو باز آمد و بر آتش دل سوخت
هر نامه صبری که ازین پیش دلم خواند ۲

اندر دلم این بود که بگذشت همه عمر
وین دیده نثاری به ته پای تو افشاند ۳

آب از جگرم خورد و برم نیز جگر داد
بالات نهالی که در آب و گل ما شاند ۴

پرسند عزیزان و نخوانم بر خود، ازانک
کس بر جگر سوخته مهمان نتوان ماند ۵

آن یار به دل در شد و تن خدمت او کرد
بستند در دل، خرد و هوش برون ماند ۶

کردیم بحل نرگس بازنده او را
خسرو همه هستی که به یک داد لبش خواند ۷