شماره ۵۰۶ - گر بار دگر ماه من از بام برآید

گر بار دگر ماه من از بام برآید
بس فتنه که از گردش ایام برآید ۱

فریاد اسیران همه شب پیش در او
چون بانگ گدایان که گه شام برآید ۲

زنهار که آن بند قبا چست نبندی
کز نازکیش بخیه بر اندام برآید ۳

او کرده ترش گوشه ابرو ز سر خشم
من منتظر لب که چه دشنام برآید؟ ۴

ای ساقی بدمست، مزن تیغ، که در تن
خون آنقدرم نیست که در جام برآید ۵

ای رند خرابات، سبو بر سر من نه
تا در همه شهرم به بدی نام برآید ۶

آن را که بهشتی صفتی داغ نکرده ست
گر از ته دوزخ کشیش خام برآید ۷

برنامد، اگر جان من، ای هجر، مکن جهد
گر یار همین است به ناکام برآید ۸

در کنگره عشق، گر افتد کله از سر
صاحب قدمی کو که به یک گام برآید ۹

جانا، چه به افسانه گذاری غم عشاق
این نیست مهمی که به پیغام برآید ۱۰

خسرو، اگرت نیست مرادی، مخور افسوس
زیرا که همه کار به هنگام برآید ۱۱