شماره ۵۱۸ - ما را غم آن شوخ، اگر بنده نسازد

ما را غم آن شوخ، اگر بنده نسازد
این غمزده با حال پراکنده نسازد ۱

شیرین دهنش نازده صنع خدایست
ورنه لب مردم ز شکر خنده نسازد ۲

سر تا به قدم جمله هنر دارد و خوبی
عیبش همه آن است که با بنده نسازد ۳

اکنون که مرا کشت، بگویند که باری
خود را به ستم غمکش و شرمنده نسازد ۴

جانا، ز غمت مردم و از جور برستم
گر بار دگر لعل توام بنده نسازد ۵

گفتی که به افتادگی خویش دلت سوخت
خود را که بود پیش تو کافگنده نسازد؟ ۶

آخر ز دل خسرو بیچاره برون شو
کاین خانه درین آتش سوزنده نسازد ۷