شماره ۵۱۹ - جانا، اگرم درد تو دیوانه نسازد

جانا، اگرم درد تو دیوانه نسازد
خلقی همه از حال من افسانه نسازد ۱

از خون من خسته نشانی تو همی زلف
کان موی پریشان ترا شانه نسازد ۲

چیزی ست درین دل که چنین می شوم از نی
عاقل به ستم خود را دیوانه نسازد ۳

خون منی، ای دل، ز جگر هم بده آبی
کاین سوخته را شربت بیگانه نسازد ۴

باده به سفال آر که ما درد کشانیم
کس از پی ما ساغر و پیمانه نسازد ۵

خاک ره عشاق نیر زد سرم، آری
دولت به سر هیچ کسان خانه نسازد ۶

چون عاشق صادق شدی، ایمن منشین، زانک
شمشیر بلا بر سر مردانه نسازد ۷

آن را که بود سوختگی چشم و چراغش
چون سرمه ز خاکستر پروانه نسازد؟ ۸

سودای بتان از سر خسرو شدنی نیست
کاین مرغ وطن جز که به ویرانه نسازد ۹